اسب روسی

اسب‌ها این موجودات زیبا و دوستداشتنی از دیرباز یاور همیشگی انسان بوده اند .دراین میان کشور روسیه یکی از خواستگاه های اصلی اسب در جهان شناخته شده است .سخنی به گزاف نیست که بگوییم بهترین نژادهای اسب نیز در این منطقه یافت می‌شود .اسب روسی دارای چندین نژاد است در این مقاله به معرفی چندین نژاد اسب که از روسیه سرچشمه می‌گیرند می‌پردازیم. در ادامه سعی داریم درباره ویژگی‌های فیزیکی و نژادی اسب روس صحبت کنیم . با ماهمراه باشید واز خواندن این مقاله جداب لدت ببرید .

اسب نژاد اورلوف

اسب نژاد اورولوف مسلماً مشهورترین اسب روسی است. این اسب بی‌تردید اولین انتخاب برای سورتمه است. این نژاد که به خاطر سرعت و بنیه ممتاز بود، در اواخر قرن هجدهم توسط کنت آلکسی آرلوف برادر گری‌گوری آرلوف که موردعلاقه کاترین بزرگ بود، پرورش یافت.

جد این نژاد نریان عربی اسمتانکا است که آرلوف آن‌ها را به مبلغ باورنکردنی (‏در آن زمان)‏۶۰،۰۰۰ روبل از سلطان ترک خرید. سپس اسمتانکا با کارتوریس‌های دانمارکی، هلندی و آلمانی پیوند زده شد و زیبایی عربی و تاب‌آوری شمالی را به این نژاد هدیه داد.

اسب دون روس (Don)

یکی دیگر از نژاد های اسب روسی اسب دون است. یک نژاد بومی از اسب‌های که شاید در خارج از کشور کم‌تر شناخته‌شده باشد، که صفات و خصایل آن‌ها با شرایط فوق‌العاده کاملاً تطبیق می‌کند.

این نژاد که به نام رودخانه دون در جنوب روسیه نام‌گذاری شده است، یکی از دو نژاد بومی است که در دوران مدرن زنده مانده‌اند. ریشه‌های اسب‌های دن به دوران باستان و قبایل نوگاجی برمی‌گردد که در مناطق شرقی دریای خزر ساکن هستند.

این اسب‌های پیشین به خاطر استقامت استثنایی و توانایی زنده ماندن در زمستان یخ‌بندان و گرمای کشنده استپ‌های جنوبی مشهور بودند. ارتش روس برای مدتی طولانی نیروی حرکت سوار نظام افسانه‌ای قزاق را در برگرفت.

این اسب‌ها قوی، سرسخت و بی‌ادعا هستند و برای شیوه زندگی کوچ‌نشینی مناسب هستند. امروزه از آن‌ها به‌عنوان اسب درشکه استفاده می‌شود و اغلب در تاکانکای روسی که در آن چهار اسب به پهلو بسته می‌شوند مورداستفاده قرار می‌گیرند.

اسب ویاتکا

اسب ویاتکا یکی از قدیمی‌ترین نژادهای اسب روس است. منشأ ویاتکا به نام رودخانه با همان نام نام‌گذاری شده است که از منطقه کیروف در غرب روسیه می‌گذرد. اسب ویاتکا در این منطقه که زمانی به نام منطقه ویاتکا نیز شناخته می‌شد، بین قرون ۱۴ و ۱۸ پرورش یافت.

ویاتکا
اسب ویاتکا

اعتقاد بر این است که اسب‌های ویاتکا از نسل مستقیم تارپان بودند، یک زیرگونه اسب منقرض‌شده که تا قرن نوزدهم هم به‌عنوان اسب اهلی و هم حیوان وحشی زندگی می‌کردند. تصور می‌شود که بسیاری از نژادهای اسب روسی از تراپیس‌های اهلی پرورش‌یافته‌اند و شباهت بین ویاتکا و اسب کونیک لهستانی از این نظریه حمایت می‌کند.

عوامل توسعه نژاد ویاتکا

در قرن چهاردهم، ویاتکا تحت تأثیر اسب‌های استونیایی قرار گرفت که توسط اهالی نوگورود، شهری در شمال غربی استان کیروف، به روسیه آورده شد. واردات بعدی اسب‌های استونیایی ممکن است این تاثیربرروی نژاد را بیشتر افزایش دهد، که امروزه در ترکیب تمیز و عضلانی ویاتکا قابل‌توجه است.

عامل مهم دیگر در توسعه این نژاد محیط آن بود، که آن را در معرض چالش، زمین صخره‌ای و زمستان‌های برفی طولانی، با تابستان‌های نسبتاً کوتاه که چراگاه‌های باشکوه را برای پذیرایی به ارمغان می‌آورد. ویاتکا، که قرن‌ها در این شرایط زندگی کرده بود، به اسبی بسیار خشن و حساس تبدیل شد که قادر بود با تغذیه محدود، با بنیه زیاد، باروحیه پرانرژی، و نیروی کافی برای انجام کار موردنیاز خود، پیشرفت کند.

اسب ویاتکا و سورتمه

ازنظر تاریخی، یکی از محبوب‌ترین ورزش‌های سوارکاری روسیه، مسابقات سورتمه است. ورزشی که در آن سه اسب در کنار یکدیگر معمولاً به سورتمه بسته می‌شوند. این یراق، که سورتمه نامیده می‌شود، به اسب‌ها اجازه می‌دهد تا با یورتمه (‏در حال قدم زدن)‏، چهارنعل رانده شوند!

در اواسط قرن نوزدهم، ویاتکا به‌عنوان بهترین اسب تریکا در روسیه شناخته شد و بسیاری از آن‌ها به دیگر بخش‌های روسیه و حتی لهستان صادر شدند.

این نژاد بعداً تحت‌الشعاع نژادهای گام برداری مانند آرلوف تروتر قرار گرفت، و تا حدودی درنتیجه آن، پرورش‌دهندگان شروع به پیوند دادن اسب‌های ویاتکا با تروتر و اسب‌های کوران سنگین کردند تا نژادهای عرضی تخصصی‌تر تولید کنند. مکانیزه کردن حمل و نقل، کشاورزی و کارهای صنعتی، تاثیری تقریبا کشنده بر روی ویاتکا گذاشتند.

اسب روسی
اسب روسی

در سال ۱۹۱۷ اسب روسی نژاد ویتکا تقریبا منقرض شد. خوشبختانه، پس از انقلاب روسیه در همان سال، گام‌هایی برای بازسازی نژاد با استفاده از تعداد کمی از ویاتکاس های اصیل و اسب‌های با درصد بالایی از خون ویاتکا برداشته شد. این نژاد اسب در بین اسب‌های روس اکنون در فهرست در معرض خطر فائو قرار دارد.

ویژگی‌های متمایز اسب روسی

  • ویاتکا یک اسب قوی عضلانی است که بین ۱۳ تا ۱۴ دست به‌صورت ایستاده‌ قد دارد.
  • این اسب به خاطر توانایی‌اش هم به‌عنوان اسب بارکش و هم به‌عنوان اسب مسابقه مورداستفاده قرار می‌گیرد.
  • به استقامت باورنکردنی، یورغهای سریع، بدن سالم و خلق‌وخوی مشتاق مشهور است.
  • رنگ‌های متنوع شامل رنگ‌های قهوه‌ای ، قهوه‌ای مایل به قرمز، شاه‌بلوطی ، سیاه و دیگر رنگ‌های قهوه‌ای را شامل می‌شوند.


ویاتکا امروزی: چند صد اسب ویاتکا باقی‌مانده در جهان امروزه بیشتر برای حمل و نقل، سواری مورداستفاده قرار می‌گیرند. آن‌ها هنوز هم در حال کشیدن ترویکاهای سنتی در جشن‌های زمستانی روسیه دیده می‌شوند.

اسب روسی سدل

این نژاد از اسب روس دارای روحیه بخشنده و قوی اولین انتخاب برای اشراف روس در قرن نوزدهم بود. پس از انقلاب اکتبر و جنگ داخلی روسیه، این نژاد تقریبا منقرض شد. اما در دهه ۱۹۸۰ آکادمی کشاورزی تیمیریازوف مسکو این نژاد را بازسازی کرد. نژاد مدرن، که ترکیبی از ترکهنر، اسب عربی آخال تکه و اورلوف تروتر است، به‌ویژه در درساژ تأثیرگذار است.

اسب نژاد بادیونی (buddyony)

اگر چیزی بتواند روح انقلاب اکتبر روسیه را منعکس کند، این نژاد اسب روسی است. بودیونی یک نژاد اسب از روسیه است. آن‌ها برای استفاده به‌عنوان اسب نظامی پس از انقلاب روسیه پرورش داده شدند و در حال حاضر به‌عنوان یک اسب رقابتی همه‌منظوره و برای سواری مورداستفاده قرار می‌گیرند. این اسب که توسط فرمانده افسانه‌ای سواره‌نظام بلشویک به نام سمیون بادی طراحی‌شده بود، محرک اصلی سواره‌نظام شوروی شد. با توجه به‌ظاهر ورزشی آن، در حال حاضر از بادیونی به‌طور گسترده به‌عنوان یک اسب رقابتی تمام منظوره استفاده می‌شود.

بادیونی
اسب نژاد بادیونی

اسب یاکوتی

اسب‌های یاکوتی عمدتاً از طریق انتخاب طبیعی توسعه‌یافته است، به‌اندازه کافی قوی است تا دوره‌های زیر صفر طولانی و شدید را تحمل کند. موهای ۱۵ سانتی‌متری آن به او این امکان را می‌دهد که در تمام طول زمستان در دمای منفی ۶۰ درجه سانتی پایه به زندگی خود ادامه دهد. این اسب در مورد رژیم غذایی خود بسیار نگران است و قادر به جمع‌آوری علف از زیر برف عمیق است. در بین اسب‌های روس یکی از مقاوم ترین نژادها است

اسب باشقیر

این اسب قوی، سریع و مقاوم و فرمانروای استپ است. مردم باشقیری که در اورال جنوبی روسیه زندگی می‌کنند، برای این اسب نه‌تنها به خاطر استقامت باورنکردنی آن، بلکه به خاطر شیر آن‌که کومیس نوشیدنی ملی مردم باشقیری است، ارزش قائل‌اند.

ویژگی‌های متمایز

باشقیر یک اسب کوچک است که حدود ۱۴۲ سانتی‌متر (‏۱۴ دست و ۵۶ اینچ ) به‌صورت ایستاده قد دارد.
• بدن و سینه آن‌ها عمیق و وسیع است و محیط قفسه سینه (‏دور قفسه سینه)‏ به‌طور متوسط حدود ۱۸۰ سانتی‌متر (‏۷۰ اینچ)‏ است.
• سربزرگ و گردن کوتاه و همچنین پشت کوتاه و صافی دارد. پاها کوتاه و استخوانی است.
• یال و دم ضخیم هستند و پوشش نیز ضخیم و اغلب مجعد است .
• رایج‌ترین رنگ‌ها سرخ مایل به قرمز، شاه‌بلوطی، خاکستری موشی و قزل هستند.

تروتر روسی

تروتر روسی رایج‌ترین اسب در روسیه است. تروتر روسی که یک نژاد نسبتاً جوان است و در سال ۱۹۴۹ رسماً به رسمیت شناخته شد، نتیجه تأثیر از اورلوف تروتر و استندرد برد آمریکایی است. تروتر روسی مدرن یک اسب مهار معمولی است.

اسب روسی
اسب تروتر روسی

پس از جنگ جهانی اول، واردات تروترهای آمریکایی متوقف شد؛ به‌منظور بهبود سرعت، شکل و اندازه بلورک‌ها، فعالیت سیستماتیکی آغاز شد. هدف یافتن بهترین ترکیب این ویژگی‌ها بود. تا سال ۱۹۵۰، تشکیل نژاد کامل شد. در سال ۱۹۶۰، برای بهبود سرعت تکثیر، پیوند دوم تروترز روسی با اسب نر استاندارد آمریکایی انجام شد واین نژاد از اسب‌های روسی به وجود آمد.

ویژگی‌های متمایز

  • ویژگی آن این است که عموماً تمیز و متناسب است و ماهیچه‌ها و تاندون‌های پیشرفته‌ای دارد.
  • سر سبک است، نیم‌رخ صاف، گردن کشیده و صاف، با قد متوسط،
  • پشت صاف و با عضلات صاف، دراز و پهن.
  • متوسط اندازه‌گیری‌ها (برحسب سانتی‌متر) ‏عبارت‌اند از: ارتفاع اسب‌های نر در ارتفاع ۱۶۱، کمربند قفسه‌ سینه ۱۸۵.
  • اندازه‌های مادیان‌ها کوچک‌تر است: به ترتیب ارتفاع قد ۱۵۹و قفسه سینه 184 است .
  • رنگ‌های اصلی، سیاه و بلوطی است و همچنین رنگ‌های خاکستری کم‌تر یافت می‌شوند.

آخال تکه

آخال تکه یک نژاد اسب ترکمن است. آن‌ها به خاطر سرعت و استقامت، هوش و درخشندگی ذاتی‌شان نسبت به دیگر نژادها تمایز دارند. پوشش براق این نژاد منجر به لقب آن‌ها “اسب‌های طلایی” شد. این اسب‌ها با شرایط آب‌وهوایی شدید سازگار شده‌اند و تصور می‌شود یکی از قدیمی‌ترین نژادهای اسب موجود باشند.

آخال
اسب آخال تکه

در حال حاضر در حدود ۶۶۰۰ آخال تکه در جهان وجود دارد که بیشتر آن‌ها در روسیه هستند و اکنون به عنوان یک اسب روسی شاخته می‌شوند. اگرچه در سراسر اروپا و آمریکای شمالی نیز یافت می‌شوند. آخال نام خط آوازها در دامنه شمالی کوه‌های کوپت داگ است که قبیله ترک در آن ساکن بود.

تاریخچه آخال تکه

چندین نظریه در مورد اصل و نسب آخال تکه وجود دارد که برخی از آن‌ها به هزاران سال پیش بازمی‌گردند. این احتمال وجود دارد که آخال تکه از نسل یک نژاد قدیمی‌تر به نام اسب ترکمن باشد و برخی ادعا می‌کنند که این همان نژاد است. قبایل ترکمنستان به‌صورت انتخابی اسب‌ها را پرورش می‌دادند و شجره‌نامه آن‌ها را به‌صورت شفاهی ضبط می‌کردند و از آن‌ها برای حمله استفاده می‌کردند.

این نژاد در جنگ شکست‌خورده علیه امپراتوری روسیه مورداستفاده قرار گرفت و همراه با کشورش به امپراتوری رسید. ترکمن بسیاری از نژادهای دیگر ازجمله ورم بلند مدرن را تحت تأثیر قرار داده است و تحقیقات اخیر تائید می‌کند که اسب‌های نر ترکمن سهم قابل‌توجهی در توسعه اسب اصیل داشته‌اند.

ویژگی‌های فیزیکی و ظاهری آخال تکه

  • آخال تکه معمولاً بین ۱۴.۲ تا ۱۶ دست (‏۵۸ و ۶۴ اینچ، ۱۴۷ و ۱۶۳ سانتیمتر)‏ ارتفاع قد دارد.
  • آخال تکه دارای سری صاف و یا کمی محدب و گوش‌های بلند است.
  • هم‌چنین می‌تواند چشم‌های بادام شکل و یا کلاه‌دار داشته باشد.
  • یال و دم معمولاً پراکنده هستند. پشت دراز به‌آرامی ماهیچه‌ای است و به یک قوز صاف و گردن بلند و صاف جفت شده است.
  • آخال تکه شانه‌های شیب‌دار و پوست نازک دارد.
  • این نژاد سخت و انعطاف‌پذیر است و با خشونت زمین‌های ترکمنستان‌ که در آن اسب‌ها باید بدون آب و غذا زندگی کنند، سازگار شده است. این امر همچنین اسب‌ها را برای ورزش مناسب ساخته است. این نژاد به دلیل استقامت خود معروف است.

رنگ بندی اسب روسی

این اسب‌ها برای افرادی که پوست گوزنی طلایی و یا رنگ قهوه‌ای روشن دارند، که نتیجه ژن کرم است، ژن رقیق‌کننده‌ای که همچنین رنگ‌های پریلینو و کرملی را تولید می‌کند، به‌خوبی شناخته‌شده‌اند. تعدادی از رنگ‌های دیگر ازجمله قرمز مایل به قرمز، سیاه، شاه‌بلوطی و خاکستری شناخته‌شده‌اند. افراد غیربومی این نژاد ادعا می‌کنند که این الگوی رنگی به‌عنوان استتار در صحرا عمل می‌کرد. بسیاری از آخال تکه‌ها دارای درخشندگی فلزی طبیعی در پوشش خود هستند که به‌ویژه در رنگ‌های ژنی کرم قابل‌توجه است. همچنین آخال تکه به خاطر شکل و شکوه خود به‌عنوان یک اسب نمایش پر زرق‌وبرق شناخته می‌شود.

اسب التای Altai

آلتای یک نژاد اسب روس است که در کوه‌های آلتای آسیای میانه پرورش داده می‌شود.

اسب روسی
اسب آلتای

ویژگی‌های ظاهری و فیزیکی

  • آلتای سری با پروفیل کمی خمیده دارد که بر روی گردن نسبتاً کوتاهی قرارگرفته است.
  • آن‌ها کمر قوی، کروپ خوب و استخوان‌های کوتاه دارند. آن‌ها به‌طور متوسط ۱۳.۲ دست قد دارند.
  • رنگ پوشش آن‌ها شاه‌بلوط، قرمز مایل به قرمز، سیاه، خاکستری و گاهی خال پلنگ است.
  • تلاقی با نژادهای دیگر معمولاً منجر به اسب‌های بزرگ‌تر و قوی‌تر می‌شود که هنوز سلامت و مدیریت آسان آلتای را حفظ می‌کنند. درگذشته، آلتای با اسب‌های باری سنگین لیتوانیایی، روسی و شوروی اصلاح نژاد شده است.

ویژگی‌های رفتاری

آلتای به‌طور قابل‌توجهی تحت تأثیر آب‌وهوای خشن ایجادشده در آن و نیاز به زنده ماندن در چراگاه‌های یک‌ساله قرارگرفته است. آن‌ها برای ویژگی‌هایی که بیشتر موردنیاز مردان قبیله کوهستانی و عشایر بودند، ازجمله سیستم‌های قوی قلبی عروقی، تنفسی، عضلانی و اسکلتی پرورش داده شدند. این اسب‌ها همچنین در مسیرهای پرشیب کوهستانی مطمئن عمل می‌کنند.

اسب کاباردا

اسب کاباردا یا کابردین یک نژاد از قفقاز است که در حال حاضر در بخشی از منطقه کابردین بالکاریا در روسیه است. ازنظر تاریخی، این نژاد حداقل ۴۰۰ سال است که شناخته‌شده است، اما منشأ آن احتمالاً به قدمت تمدن هیتیت است. این اسب‌ها به خاطر استقامت و سهولت سازگاری در محیط‌های سخت، موردتوجه قرارگرفته‌اند.

ویژگی‌های فیزیکی و نژادی

  • کاباردا ۱۴.۱ تا ۱۵.۱ دست (‏۵۷ تا ۶۱ اینچ، ۱۴۵ تا ۱۵۵ سانتیمتر)‏ارتفاع دارد.
  • این اسب در رنگ‌های کهر، سیاه یا خاکستری یافت می‌شود.
  • آن‌ها یک اسب محکم و سالم با سر تمیز، گردن عضلانی خوب، سینه عمیق، شانه‌های بلند و شیب‌دار، پشت کوتاه، محکم، و یک کپل عضلانی با شیب کم هستند.
  • پاهای آن‌ها به‌درستی تنظیم‌شده است، با اتصالات تمیز، خوب رشد کرده و سم سختی دارند.
  • خون کابارداس ظرفیت اکسیدکنندگی بالایی دارد که برای کار در ارتفاعات کوهستان مفید است.
  • این نژاد همچنین یک نگه‌دارنده آسان است، به این معنی که تمایل دارد به‌سرعت چربی جمع کند که به زمانی که اسب‌ها به‌طور منظم در معرض شرایط سخت قرار می‌گیرند کمک می‌کند.

دون روسی

دون روسی گونه‌ای از اسب روسی است که به نام منطقه استپ‌های روسیه که رودخانه دون در آن جریان دارد، پرورش داده می‌شود. درواقع در اصل به‌عنوان اسب‌سواران نظام برای قزاق‌ها مورداستفاده قرار می‌گرفت . نخستین نوع اسب دن، که عموماً “دون قدیم” نامیده می‌شود، از اسب‌های نیمه وحشی استپ روسیه و نژادهای اسب شرقی مانند اسب قره‌باغ، ترکمن، و عربی که به‌عنوان محصول حملات قزاق‌ها به روسیه آورده شده بودند، تکامل یافت.

اسب روسی
اسب دون روسی

دون قدیمی اسبی متوسط و چابک باتحمل زیاد بود. درنتیجه روش‌های انتخاب مناسب برای زنده ماندن، بسیاری از نژادهای روسی را به سمت تکامل هدایت کرد. این اسب پرطاقت به‌عنوان پایه و اساس دون روسی کنونی به کار می‌رفت و همچنین برای اصلاح نژادهای آرلوف، آرلوف – راستوپچین و اصیل به کار می‌رفت.

ویژگی‌های فیزیکی و نژادی

دون معمولاً قدی بین ۱۵.۱ تا ۱۵.۳ دست (‏۶۱ تا ۶۳ اینچ، ۱۵۵ تا ۱۶۰ سانتیمتر)‏ دارد

  • در رنگ‌های سرخ مایل به قرمز، سیاه، خاکستری یا شاه‌بلوطی هست.
  • آن‌ها یکسر تمیز با یک پروفیل مستقیم یا مورب دارند، که به‌خوبی بر روی یک گردن خوش‌ترکیب، رگبرگ‌های بلند و یک سینه پهن و عمیق قرارگرفته‌اند.
  • شانه‌های آن‌ها می‌تواند صاف باشد و طول گام آن‌ها را محدود کند، اما اغلب به‌خوبی شکل‌گرفته‌اند.
  • پشت آن بلند و صاف است و به شکل یک کروپ دراز و شیب‌دار درمی‌آید.
  • پاها بلند، ماهیچه‌های خوب، و با مفاصل پهن، تاندون‌های قوی و سم محکم و تمیزی دارند.

به پایان مقاله اسب روسی رسیدیم. امیدوارم لذت برده باشید و اگر قصد خرید اسب را دارید بتوانید بهترین انتخاب را داشته باشید. شما می‌توانید برای خریدوفروش اسب به وب‌سایت واسط کالا مراجعه کنید و یا اپلیکیشن واسط کالا را نصب‌کرده و آگهی خود را به‌صورت رایگان در آن قرار دهید.
برای خواندن مقاله‌های بیشتر در رابطه با اسب، مطالعه مقالات زیر را در واسط کالا از دست ندهید:

منابع:

newheightscc.com

afs.okstate.edu

www.fao.org

.globetrotting.com

نظرات
تا کنون نظری ثبت نشده است.
ثبت نظر