اسب نژاد مکلن برگر

اسب نژاد مکلن برگر یک اسب خون‌گرم است که در منطقه مکلن برگ، ورپومرن در شمال شرقی آلمان پرورش داده می‌شود. پرورش این اسب‌ها ارتباط نزدیکی با مزرعه دولتی ردریدین دارد. مکلن برگر که از نظر تاریخی تحت ‌تاثیر نژاد عربی و اصیل قرار دارد، یک اسب سواری ورزشی و رانندگی شبیه به نژاد هانوریان است. آن‌ها با استانداردهای مشابه دیگر خون گرم‌های آلمانی پرورش داده می‌شوند، این نژاد اسب‌ها به ویژه برای درساژ و پرش‌های نمایشی مناسب هستند، با این حال برای سواری ترکیبی و نشان دادن رقابت های شکارچی نیز به کار می‌روند. در ادامه به معرفی اسب نژاد مکلن می‌پردازیم. با ما همراه باشید.

پرورش اسب‌های مکلن برگر

مزرعه “استیت استود” در “ردریدن” از آغاز قرن ۱۸ به طرز جدایی ناپذیری با پرورش اسب‌های “مکلنبورگ” در ارتباط بوده‌است.
این مزرعه پرورش اسب از سال ۱۷۱۰ وجود داشته‌است و اصطبل سلطنتی دوک شورین را با اسب‌های بسیار استاندارد فراهم کرده‌است. از سال ۱۷۹۵ تا ۱۸۱۰ این اصطبل به طور خصوصی اجاره داده شده‌ بود ولی از آن زمان به بعد به عنوان یک مزرعه پرورش اسب عمل کرده‌است.

توسعه اسب نژاد مکلن برگر

در سال ۱۸۴۷ قدرت، ثبات و طول عمر تولید مثل تا حد زیادی تحت‌تاثیر قرار گرفت. چون بیشتر اسب‌های نر مورد استفاده در برنامه پرورش در ردفین خون اصیل نداشتند. برای اصلاح این ویژگی از اسب‌های بارکش استفاده شد. با این حال، در تلاش برای بازیابی اسب‌های خون‌گرم چند منظوره، اسب‌های نر مناسب هانوور خریداری شدند. از آنجا که گله‌های پرورش و زاد و ولد مرتبا مبادله می‌شد، اسب‌های هانوریان و مکلن بورگ شباهت‌هایی داشتند.

تاریخچه

در آغاز قرن بیستم اسب نژاد مکلن برگربه عنوان اسب سبک کالسکه‌ای که برای شخم استفاده می‌شد پرورش داده شد. اسب‌هایی که در طول جنگ جهانی اول پرورش داده شدند آرام‌تر و سنگین‌تر بودند چون برای سوار شدن و کشیدن آرابه‌های توپخانه نیز استفاده می‌شدند. پس از جنگ، در سال ۱۹۲۰، این اسب با بیش از ۱۰،۰۰۰ مادیان جفتگیری کرده و ۱۷۶ اسب نر پرورش داده را ثبت کرد. متاسفانه در اواخر دهه ۱۹۲۰ تعداد زادوولد با کاهش تقاضا برای کره ها کاهش یافت. ظهور ماشین‌آلات در کشاورزی نیز به این کاهش کمک کرد.

کالسکه ای
اسب کالسکه ای

تولید اسب نر مکلن برگر در طول جنگ جهانی دوم دوباره افزایش یافت و در سال ۱۹۴۵، ۴۴ ایستگاه دارای ۱۵۱ مکلن برگر بودند. با این حال، بیشتر اسب‌های نر پس از اشغال این سرزمین توسط روس‌ها پس از جنگ به شرق منتقل شدند. ردفین به عنوان اسب دولتی با بیش از ۱۰۰ اسب نر و یک گله مادیان عمل می‌کرد، اما با افزایش محبوبیت اسب‌های سواری در دهه ۷۰ و ۸۰ گله مادیان‌ها به فروش رسید. در سال ۱۹۹۳، ردفین وضعیت نژاد اصلی را از دست داد و امروز تنها ۸ ایستگاه پوشش با ۶۴ اسب نر دارد.

بنیاد نوسازی مزرعه استیت استود

هرزوگ فریدریش فرانتس اول مزرعه اسب‌های مکلن برگر – شورین را در سال ۱۸۱۲ تاسیس کرد تا پرورش اسب آلمانی را بهبود بخشد. در ۱۸۱۷ تاکنون ۲۰ نریان مولد در ایستگاه‌های پرورش اسب در لوبز، شوورین، رهنا، دوبرمن، گرووسموهولن و ردفین کار می‌کردند. در ۱۸۴۰ ردفین ۱۳۴ نریان اصلاحی را در ۲۶ ایستگاه پرورش در سراسر مکلن برگ – ورپومرن نگه داشت.

از سراسر اروپا تقاضای زیادی برای کره‌ اسب‌های پرورش داده‌ شده با اسب‌های اصیل و مادیان‌های طولانی وجود داشت. این زاد و ولد متقابل به سطوح نامتناسبی رسید. در سال ۱۸۴۷ از بین تنها ۱۷ % از اسب‌های نر اصلاحی که مورد استفاده قرار گرفتند کم‌تر از ۲۵ % تروبرد داشتند. این امر همراه با شکست در تولید مثل منجر به از دست رفتن سودآوری شد. این مساله نه تنها باعث ایجاد مشکلاتی در پرورش سهام جدید شده بود، بلکه باعث از دست رفتن سودآوری نیز شد.

تغییر در زاد ولد این نژاد

به منظور بازسازی سودآوری از طریق پرورش اسب‌های نر مناسب، درصد اسب‌های نر اصیل و نیمه اصیل کاهش یافت. در همان زمان یک مشکل جدید رخ داد، زیرا اسب‌های نر سنگین در نژاد موجود به شدت قطع شده‌ بودند. استفاده از نژادهای اسب سنگین، که اوج خود را با ۳۹ اسب نر اصلاحی در سال ۱۸۶۷ داشت، تاثیری مضر بر روی نژاد گذاشت. با کاهش مقدار اسب‌های نر سنگین و خرید اسب نر هانوریان از سال ۱۸۷۳ به بعد، یک تغییر جدید به سمت یک برنامه پرورش و زاد و ولد منظم آغاز شد. بنابراین در سال ۱۹۱۵ این اسب در ۳۶ ایستگاه پرورش به تنوع متعادل ۱۴۲ اسب نر رسیده بود.

پس‌ازجنگ جهانی اول

پس از جنگ جهانی اول تعداد پرورش اسب‌های نر و تعداد کل پرورش آن‌ها افزایش یافت (‏در سال ۱۹۲۰ تعداد ۱۷۶ راس اسب نر و ۱۰۰۸۴ راس مادیان جفتگیری کرده)‏. اما با مکانیزه شدن کشاورزی و رکود بزرگ در دهه ۱۹۲۰، تولید مثل در سال ۱۹۲۹ به پایین‌ترین حد خود رسید (‏با ۲۱۹۶ راس مادیان جفتگیری کرده و ۷۴ راس اسب نر در ۲۷ ایستگاه پرورش)‏. به دنبال به دست گرفتن سوسیالیست‌های ملی، میزان پرورش اسب نر و تعداد ایستگاه‌های پرورش اسب افزایش یافت.

این میزان در سال ۱۹۴۵ به اوج خود رسید بطوریکه در آن ۱۵۱ اسب نر تولید مثل در ۴۴ ایستگاه تولید مثل حضور داشتند. تا سال ۱۹۴۵، افزایش تقاضا برای اسب‌ها به خاطر استفاده در ورماخت بود. پس از جنگ، تقاضا برای اسب‌های کار افزایش یافت. در سال ۱۹۴۹، آمار نشان داد که ۲۲۱ اسب نر اصلاحی (‏شامل ۳۹ اسب نر سنگین)‏ در ۵۱ ایستگاه پرورش وجود دارد. از سال ۱۹۵۱، ردفین محل رسمی اسب‌های نر دولتی در مکلنبورگ و ورپومرن بوده ‌است.

دهه 60

در ابتدای دهه ۶۰، مکانیزاسیون عمومی و نیز کاهش اقتصادهای روستایی و ایجاد تعاونی‌های کشاورزی، منجر به کاهش چشمگیر پرورش و نگهداری اسب شد. بنابراین ردریدین در آن زمان شروع به بازاریابی اسب‌های سواری کرد و یک دپارتمان گردشگری تاسیس کرد. در سال ۱۹۷۰ مدیریت پرورش و زاد و ولد شورین و روستوک وابسته به ردفین بود. در این زمان مقدار پرورش اسب نر به ۸۶ نریان اصلاحی کاهش یافت، در حالی که در سال ۱۹۸۷ تعداد ۱۰۰ نریان اصلاحی در ۱۶ ایستگاه اصلی و ۲۳ ایستگاه فرعی پرورش اسب نر ماندند . ثبت در ردریدین نشان داد که ۳۲۲۱ مادیان پوشش داده شده‌اند.

اسب نژاد مکلن برگر
اسب نژاد مکلن برگر

در جریان تغییرات اقتصادی و سیاسی، دولت فدرال مکلنبورگ – ورپومرن در سال ۱۹۹۳ اداره مزرعه را به عهده گرفت. از آن زمان به بعد، مسئولیت وزارت کشاورزی، محیط ‌زیست و حمایت از مصرف ‌کننده در شورین بر عهده آنهاست. بودجه دولت فدرال سرمایه‌های قابل‌ توجهی را برای به دست آوردن و نوسازی تاسیسات تاریخی این شرکت در اختیارشان قرار داد. در سال ۱۹۹۸، یک محوطه سواری سرپوشیده جدید در یک فضای خالی پشت نمای استید ساخته شد.
در حال حاضر ۳۰ نریان اصلاحی برای نگهداری در پنج ایستگاه اصلی تولید مثل مورد استفاده قرار می‌گیرند. این ۳۰ نریان پرورشی شامل یک نریان اصیل، دو نریان ترکنر، یک نریان لویتزر، ۲۵ نریان خون‌گرم، یک نریان نژاد سنگین اسب هستند.

ویژگی‌های نژادی اسب نژاد مکلن برگر

مکلن بورگ امروزی به طور ایده‌آل بین ۱۵.۳ تا ۱۷ دست قرار دارد. مکلن ‌برگرها میان‌ وزن هستند، اسب‌های ورزشی نیز کمی سنگین‌تر از اصیل هستند. آن‌ها با نفوذ نژاد اصیل و نژاد عربی از خون‌گرم‌های سنگین قدیمی‌تر متمایز می‌شوند. اسب‌های مکلن برگر ایده‌آل اسب‌هایی پرطاقت با خصوصیات اخلاقی، بنیه روحی و جسمی خوب و خلق و خوی متعادل است.

رنگ بندی

در واقع می‌توان گفت که اسب‌های مکلن برگر رنگ استاندارد و خاصی ندارند چرا که در طیف رنگی گسترده‌ای یافت می شوند، اما بیشتر اسب‌های این نزاد در رنگ‌های قهوه ای مایل به قرمز، شاه بلوطی، سیاه یا خاکستری دیده می‌شوند.

موارد استفاده از اسب نژاد مکلن برگ

اسب‌های مکلن برگر مدرن تحت‌تاثیر نژاد اصیل و نژاد عربی قرار گرفتند و مانند اسب نژاد هانوریان اسب سواری و رانندگی ورزشی نیز است. در گذشته و پیش از مکانیزاسیون در کشاورزی از این اسب‌ها برای شخم زدن و کارهای کشاورزی استفاده می گردید. همچنین در جنگ جهانی دوم از این اسب‌ها برای کشیدن واگن استفاده شده است.
امروزه آن‌ها را بیشتر به عنوان اسب ورزشی و سواری می‌شناسند و در مسابقات و رقابت‌های ورزشی از آن‌ها استفاده می‌شود. این اسب‌ها به ویژه برای درساژ و شوپینگ مناسب هستند اما همچنان برای درشکه و سواری نیز مناسب هستند.

عرب
اسب نژاد مکلن برگر

ویژگی‌های رفتاری اسب‌های مکلن برگر

اسب‌های مکلن برگر را به عنوان نجیب ترین اسب خون‌گرم می‌شناسند. مانند اکثر خون‌گرم‌های آلمانی این نژاد نیز دارای رفتاری آرام و آموزش پذیر است که همین امر باعث اشتیاق و ارتباط گرفتن خوب سوارکاران با آن می‌شود. درکنار این اسب نژاد مکلن برگر اسبی پر جنب و جوش و چابک است که همه این ویژگی‌ها باعث می‌شود این اسب به عنوان اسب مورد علاقه ورزشکاران شناخته و معرفی شود.

مشخصات فیزیکی و ظاهری

اسب‌های مکلن برگر با ظاهری فوق‌العاده قوی و محکم انقدر با صلابت نشان می‌دهند که هیچگونه نرمی و ضعفی را در مقابل سوار خود و سایر رقبایشان نشان نمی‌دهند. هیکل متناسب، لاغر، با سری کشیده وهمچنین گردنی دراز و باریک دارد که تا ارتفاع زیادی حمل می‌شود. پشت محکم و انعطاف‌پذیری دارند و همچنین دارای ران هایی دراز و عضلانی هستند. قفسه سینه این اسب‌ها نیز بسیار عضلانی و عمیق است. پاهای آن‌ها قوی و محکم با مفاصلی برجسته است همچنین نکته دیگری که در آن‌‌ها جلب توجه می کند سم خوش شکل آن‌‌هاست.

وزن اسب نژاد مکلن برگر

اسب نژاد مکلن برگر با هیکل عضلانی و چابکی که در حرکات خود دارند وزن سنگینی ندارد و در واقع در دسته بندی وزنی اسب ها در رده اسب های میان وزن قرار می گیرد. وزن اسب مکلن برگ معمولا در حدود ۱۰۰۰ پوند (‏۴۵۳.۶ کیلوگرم) است .

ارتفاع قد

در واقع همانند اکثر خون‌گرم‌های آلمانی اسب‌های مکلن برگر نیز دارای ارتفاع قدی در حدود ۱۵ تا ۱۷ دست (‏۱۶۰ تا ۱۷۳ سانتی متر، ۶۳ تا ۶۸ اینچ)‏ هستند.

واقعیات جالب در مورد این نژاد

برنامه کوچک مطالعه در مکلنبورگ – وروپمرن چندین اسب نمایشی بین‌المللی از جمله چاکو – بلو (‏چمبرتین)‏، گالان و رویال بیچ فاراو و لویسا، و آنتیک (‏ازارو) ‏را تولید کرده‌است.
مکلن برگر یک اسب خونگرم است که در منطقه مکلنبرگ – ورپومرن در شمال شرقی آلمان پرورش داده می‌شود. پرورش این اسب‌ها ارتباط نزدیکی با مزرعه دولتی ردریدین دارد.

واقعیات
اسب نژاد مکلن برگر

اسب‌های مکلن برگر تودایز که از نظر تاریخی تحت‌تاثیر نژاد عربی و اصیل قرار دارد، یک اسب سواری ورزشی و رانندگی شبیه به نژاد هانوریان همسایه است. آن‌ها با استانداردهای مشابه دیگر خونگرم‌های آلمانی پرورش داده می‌شوند، و به ویژه برای درساژ و نشان دادن پریدن مناسب هستند، با این حال برای رانندگی ترکیبی، بیرون انداختن و نشان دادن رقابت شکارچی نیز به کار می‌روند.

اسب‌های سواره نظام

اسب‌های مکلن برگر پیش از جنگ جهانی دوم اسب‌های همه‌کاره بودند. از نظر اقتصادی کارآمدترین اسب، اسبی بود که استفاده‌های زیادی داشت. در درجه اول، این کاربردها عبارت بودند از سواره‌نظام، حمل و نقل و کشاورزی.
نیاز به اسب سواره‌ نظام تحت‌ تاثیر سه تغییر عمده قرار گرفت: کاهش شوالیه پس از قرن ۱۶، مشهور شدن سلاح‌های گرم در اواخر قرن ۱۹ و مکانیزه شدن در اوایل قرن ۲۰.

بین قرون‌ وسطی و مکانیزه کردن کشاورزی، این اسب به عنوان اسب سواره‌ نظام ایده‌آل ورزش ‌کاران، چابک و بسیار مطیع بود. اسب‌های سواره‌ نظام معمولا برای اشراف پرورش داده می‌شدند، اما اسب‌های متعلق به سایر ساکنان به عنوان “اسب‌های دست دوم” آموزش داده می‌شدند.

آنچه از اسب‌ها به عنوان بخشی از حمل و نقل مورد نیاز بود، تحت‌تاثیر پیشرفت‌های مشابه قرار گرفت: ظهور دلیجان عمومی راه دور در قرن ۱۶، اختراع موتور بخار، و مکانیزاسیون. حمل و نقل ریلی که در آلمان در اواخر قرن نوزدهم انجام شد ، به طور قابل‌ توجهی نیاز به اسب‌ها را کاهش داد. اسب‌های مجلل تری با گام‌های بلند برای سفرهای کوتاه محبوبیت بیشتری پیدا کردند.

نکته

صنعت کشاورزی وابسته به اسب نیز تحت‌تاثیر دستاوردهای تکنولوژیکی قرار گرفت. در حالی که گاوآهن به طور فزاینده ‌ای در طول زمان سبک‌تر و کارآمدتر شد، عامل اصلی در تعیین کیفیت شخم خاک منطقه اسب بود. در طول سال‌ها، تقاضا برای اسب‌های کشاورزی نیز تحت‌تاثیر جمعیت محلی بود، نوساناتی که در آن تقاضا برای مواد غذایی تغییر کرد. دوره‌ های رشد بالا به معنای تقاضای غذایی بیشتر و تقاضای بیشتر برای اسب‌های شخم زن است. با این حال، مکانیزاسیون پس از جنگ جهانی دوم اسب را از این نقش برکنار کرد

پرورش اولیه اسب در مکلن برگر

در قرن هجدهم، هنگامی که بسیاری از خانه‌های اشرافی آلمانی در حال تاسیس مزارع وسیع پرورش اسب بودند تا اسب‌های مناسب اسب‌سواری، درشکه، و سواره‌نظام را در مزارع خود تامین کنند، پرورش اسب در مکلن برگ بیشتر به وسیله مزارع بزرگ و خصوصی پرورش اسب تحریک می‌شد. ساکنان به اسب‌های نر متعلق به حاکمان خود دسترسی داشتند، اما هنوز یک برنامه پرورش دولتی وجود نداشت.
در پرورش اسب، اصطلاح نژاد شرقی نشان‌دهنده تاثیر اسب‌های خاور میانه از جمله اسب‌های عربی و اسب‌های ترکمن است. ویژگی دیگراسب نژاد مکلن برگر درگیری اولیه با اسب مسابقه اصیل انگلیسی است.

اسب نژاد مکلن برگر
اسب نژاد مکلن برگر

مکلن ‌برگر در قرن بیستم و جنگ جهانی دوم

مکلن‌برگرها در اوایل قرن بیستم بسیار شبیه همتاهای خود در هانووریان پرورش داده می‌شدند: کالسکه‌های شیک و اسب‌هایی که هنوز برای شخم مناسب بودند. از آنجا که لوکوموتیو جای اسب و درشکه را برای سفرهای دور گرفت، به اسب‌هایی با سرعت کم‌تر نیاز بود که در نتیجه منجر به حرکت بیشتر می‌شد. با این حال، در جنگ جهانی اول، از اسب‌ها برای کشیدن ارابه‌های توپخانه استفاده می‌شد.

تا سال ۱۹۲۰، فهرست ۱۷۶ اسب دولتی ریفاژ بیش از ۱۰،۰۰۰ مادیان را در بیش از ۳۰ ایستگاه پوشش داد. اما با کاهش تقاضا برای اسب، تعداد آن‌ها نیز کم شد: در سال ۱۹۳۰، تنها نیمی از این تعداد باقی ماند. سهام ردریدن تحت‌تاثیر ادغام با شرکت دولتی نورلیتز قرار گرفت که منعکس ‌کننده وحدت مکلنبورگ – شورین و مکلنبورگ – استرلیتز بود.

جنگ جهانی دوم افزایش دیگری در پرورش اسب‌های سنگین ایجاد کرد که برای کشیدن واگن‌های توپخانه مناسب بودند، به طوری که در سال ۱۹۴۵، ۱۵۱ اسب نر مکلنبرگ در ۴۴ ایستگاه پوششی وجود داشت. پس از پایان جنگ، در طول اشغال منطقه توسط روسیه، بیشتر نریان‌های مکلن برگر به شرق فرستاده شدند. ردریدن به عنوان مزرعه پرورش اسب ایالتی منطقه، با یک گله از مادیان‌ها و بیش از ۱۰۰ اسب نر ورم بلود ادامه داد.
بازار در دهه ۱۹۶۰ شروع به حرکت به سمت تولید اسب‌های سواری کرد. این هدف در سال ۱۹۷۱ استاندارد شد و تا سال ۱۹۸۷، ۱۰۰ نریان دولتی در منطقه وجود داشت.

اسب نژاد مکلن برگر
اسب نژاد مکلن برگر

مکلن برگر مدرن

اسب نژاد مکلن برگر از سال ۱۹۷۰ به عنوان اسب ورزشی و اسب‌سواری پرورش داده می‌شود و دیگر کاربری کشاورزی و صنعتی گذشته خود را ندارد بلکه تنها آن را به عنوان یک اسب ورم بلود ورزشی و سواری آلمانی می‌شناسند. مکلن‌برگرها، به عنوان یک اسب خون‌گرم، در گروه اسب‌های با وزن متوسط هستند و حیوانات ورزش‌کار نسبت به اصیل سنگین‌تر هستند. از زمان اتحاد مجدد آلمان در سال ۱۹۹۰، پرورش دهندگان، استانداردهایی مشابه با استانداردهای پرورش دهندگان هانوری را دنبال کرده‌اند. ورم برگر مدرن را می توان یک ورم بلود “نجیب” نامید، که با تاثیر نژاد اصیل و نژاد عربی و تخصص برای سواری از ورم بلود های سنگین قدیمی‌تر متمایز است.

خون‌گرم مدرن مکلن برگ به بهترین شکل با حضور نشان تجاری منطقه در سمت چپ لگن مشخص می‌شود، که به شکل حرف “M” که در بالای آن یک تاج است. هدف پرورش و زاد و ولد اسب‌ها تولید یک اسب پرطاقت و بارور با استقامت ذهنی و جسمانی، شخصیت خوب و خلق و خوی شاد و متعادل است.
اسب‌ها ممکن است برای هر نوع ورزش سواری و یا رانندگی به خاطر فضاهای وسیع و منظم، پیاده ‌روی با پاهای صاف و یورتمه پر جنب و جوش مناسب باشند. بهترین سر و گردن‌ها، خشک و گویا هستند، با گردن باریک، پشت برجسته و صاف، پشت محکم اما انعطاف‌پذیر، و قوز بلند، مایل و عضلانی. همچنین فرم سینه و شانه نیز باید به ترتیب دارای عمق و طول باشند.

سخن پایانی

به پایان مقاله معرفی اسب نژاد مکلن برگر رسیدیم. امیدواریم برای شما مفید بوده باشد.

شما می‌توانید با مراجعه به وبسایت واسط کالا حیوانات خانگی مورد نظر خود را به راحتی خرید و فروش نمایید.

مقالات مرتبط:

منابع :

http://wbsociety.weebly.com/

https://www.horsebreedspictures.com/

نظرات
تا کنون نظری ثبت نشده است.
ثبت نظر