خانه » حیوانات » پرنده » مرغ مینا هندی -معمولی- دارای چه خصوصیاتی است؟
مرغ مینا هندی -معمولی- دارای چه خصوصیاتی است؟

مرغ مینا هندی از دیر باز، بومی جنگل های هندوستان بوده است. در کشور هندوستان مرغ مینا در محیط های شهری به وفور یافت می‌شد. این پرندگان اغلب در اطراف مراکز خرید، مدارس و پارک‌ها برای یافتن غذا دیده می‌شدند. آنها اغلب بر روی کابل های برق، سقف منازل و در مناطق پوشیده از چمن برای یافتن حشرات و کرم‌ها کمین می‌کردند.

مرغ مینا

مینا پرنده‌ای از خانواده سار است که به دو صورت وحشی و اهلی یافت می شود و دارای نژادهای مختلفی است که معروف ترین این نژادها مینای گوشواره ای و مینای معمولی است، نام این پرنده در زبان فارسی مرغ مینا و مینای سخنگو و مرغ مقلد است .
نام مینا در حقیقت یک نام هندی (Maina) است که ریشه ای سانسکریتی دارد و از زبان هندی به سایر زبان ها راه یافته است. گونه وحشی این پرنده در جنگل‌ها و دشت‌ها پراکنده است و گونه اهلی آن را می توان در بسیاری از خانه ها مشاهده کرد. مرغ مینا جزء پرندگان با منقار نرم است و به گروه سینه سرخ، گنجشک و سار تعلق دارند. اکثر پرندگان در این خانواده دمی کوتاه داشته و از لحاظ جثه، کوچک می باشند.

برخی خصوصیات ظاهری

پرندگان مرغ مینا تمایل به نشان دادن توانایی‌های اجتماعی و یادگیری دارند، و خود را با زندگی در مکان های مختلف سریعا سازگار می‌کنند. گونه‌های مختلفی از این پرنده در زیستگاه‌های سراسر جهان وجود دارد. طول مرغ مینا به طور معمول ۲۳ سانتی متر است؛ سرش سیاه و کمی کاکل دار است، گردن و قسمت بالای سینه‌اش خاکستری پررنگ و پروبالش، بیشتر قهوه‌ای شرابی است که در سطح پشتی تیره تر و در سطح شکمی کمرنگ تر می‌باشد.

مرغ مینا
مرغ مینا

قسمت پایین شکم و پرهای زیر دم سفید است، شاهپرهای نخستین خارجی آن قهوه ای تیره و در قاعده یک لکه بزرگ سفید دیده می شود. دمش تقریبا سیاه و در انتها کاملا گرد است. در هنگام پرواز لکه سفید موجود در شاه پرهایش (در دو سطح بال) دیده می شود. وقتی می نشیند، در قسمت بیرونی پوشش زیر بال ها و در تک شاه پرهای دم، به جز دو شاه پر میانی، سفیدی مشخص است. منقار، چشم و زایده پایین و بالای چشم، زرد روشن است.

مرغ مینا هندی

نام علمی این پرنده Acridotheres tristis است، Acridotheres به معنی شکارچی ملخ است و tristis به معنی افسرده و غمگین است که احتمالا به رنگ پرنده که سیاه است برمی‌گردد .
این گونه پرنده بومی آسیا از جمله ایران، جنوب آسیا از جمله پاکستان، هند، نپال، بوتان، بنگلادش، سریلانکا و همچنین ترکمنستان، افغانستان، قزاقستان، میانمار، مالزی، سنگاپور، تایلند، شبه جزیره هند و چین است.

مرغ مینا هندی به بسیاری دیگر از نقاط دنیا از جمله کانادا، استرالیا، نیوزیلند، کالدونیای جدید، هاوایی، آفریقای جنوبی و جزایر اقیانوس هند (سیشل، موریس، مالدیو، آندامان و جزایر نیکوبار) و نیز به جزایر اقیانوس آتلانتیک و اقیانوس آرام برده شده است. این پرنده به اندازه مرغ مینای گوشواره‌ای مورد توجه صنعت تجارت پرندگان نیست.
مرغ مینا هندی در هند به نام دوست کشاورزان معروف است. طیف وسیعی از مرغ مینای هندی در حال افزایش است تا حدی که در سال ۲۰۰۰ کمیسیون بقا گونه های IUCN را در جهان به عنوان بدترین گونه‌ی مهاجم اعلام کرد.

مرغ مینا هندی
مرغ مینا هندی

خصوصیات مرغ مینا هندی

انجمن شکار پرندگان آمریکا (ABA) مرغ مینا معمولی و یا مرغ مینا هندی را در فهرست گونه‌های پرندگان خود در سال ۲۰۰۸ قرار داد. طول این پرنده ۲۴/۷۶ سانتی متر و طول بال های آن۴۵/۷۲ سانتی متر است. مرغ مینا هندی دارای سری سیاه با چشم های کوچک زرد رنگ می باشد. بر خلاف دو گونه ی دیگر مرغ مینا، که عمدتا تمام بدن آنها سیاه است ، مرغ مینای هندی به طور یکدست سیاه رنگ نیست.

این پرنده از حشرات، میوه، دانه، شهد، خزندگان کوچک، تخم پرندگان و جوجه تغذیه می کند. مرغ مینای معمولی نیز مانند همنوعان خود تک همسر است و با جفت خود با احترام رفتار می کند. این پرنده چندین صدا و آهنگ از خود در می آورد که یکی از آنها صدایی شبیه به رادیو-رادیو-رادیو (Radio- Radio-Radio) می‌باشد. بر خلاف مرغ مینای گوشواره‌ای، این پرنده تمایل زیادی به زندگی در مناطق شهری دارد.

جهت اطلاعات بیشتر در مورد مرغ مینا معمولی می‌توانید به ویکی‌پدیا مراجعه نمایید. شما همچنین می‌توانید برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد مرغ مینا به مطلب زیر مراجعه نمایید.

منبع: مرغ مینا (فرهنگ جامع)